“ترور” برگرفته از واژهی فرانسوی “Terreur” به معنای دهشت و دهشتناکی است؛ اما در زبان ما معنای دیگری به خود گرفته است. این واژه در فرهنگ سیاسی به کشتارها، تخریبهای رعبآور و قتلهای سیاسی هدفمند گفته میشود؛ که به طور قطع میتوان گفت تاریخ امنیتی هیچ کشوری از گزند این موضوع در امان نبوده است. ترور به عنوان خشنترین نوع حذف و از میان برداشتن سیاسی محسوب میشود.
این مسئله در تاریخ کشور ما ردپایی قدیمی(خون ۱۷۰۰۰ و اندی شهید ترور)از خود به جای گذاشته؛ از انفجار دفتر حزب و نخستوزیری، مسجد ابوذر تهران و… در دهه ۶۰ تا به اکنون به انحای مختلفی مثل بیوتروریسم، بمبهای هیدروژنی و… به اوج خلاقانه و جنایتکارانه خود رسیده است.
مسئله ترور در تاریخ سینمای ایران به واسطه تولید نشدن آثار متعددی پیرامون این مسئله با پیشزمینه اصلی ترور، خیلی دیر جایی در مزاج سینمایی مردم پیدا کرده است.
طی چند سال گذشته با وجود تاریخ مطول تروریسم، فیلمسازان سینمای بلند و سینمای مستند ایران اکثرا با تمرکز بر یک سازمان تروریستی به نام مجاهدین خلق، کمر همت به خلق آثاری از جمله ترور سرچشمه، ماجرای نیمروز، سیانور و… بستهاند.
ما در این پرونده تحت عنوان «رد خون ترور در ۹ مستند»، قصد داریم به ۹ مستند پرمضمون عمر چند ده ساله سینمای ایران اشاره کنیم:
پرش بلند (سال ۱۳۹۸)، یک روز به خصوص (سال ۱۳۹۷)، ترور سرچشمه (سال ۱۳۹۶)، نفوذی (سال ۱۳۹۷)، اسرار آیت(سال ۱۳۹۰)، پرونده ناتمام (سال ۱۳۹۵)، شرح یک عکس (سال ۱۳۹۶)، سازمان (سال ۱۳۹۷)، گزارش چند قتل (سال ۱۳۹۶)
نوشته رد خون ترور در ۹ مستند سینمای ایران اولین بار در مجله نقد فیلم گردی. پدیدار شد.
mag.filmgardi 